We are born, we are baptized, we go to school, we work, we create, we marry, we reproduce, we celebrate, we get old and we die. This is the cycle of life whose demarcations are diverse, if not diametrically opposite, in various societies, cultures and periods of history. In the present thematic unit, our sojourn starts the cycle with the institution of marriage and closes with the event of death.

The institution of marriage, in the past and current times, occupies the largest part of digital space in the present thematic unit. It includes materials (photos and hyperlinks) from the beginnings of the 20th century up to the beginning of the 21st century.

Read more ...

Our Pastas, Breads and Pies[1]


Stockbreeding and grain cultivation constitute pre-requisites for the present thematic unit, in view of the fact that milk and flour are basic ingredients for the preparation and making of pastas, breads and pies. The present unit deals with two long-duration pastas (e.g. trahana[2] and noodles[3]) and two short-duration (e.g. breads and pies). The preparation of trahana (trahana – sweet and sour) and noodles constituted in the past a basic pre-occupation of the agrarian families, especially the women, since the consumption of meat constituted a luxury (only at Christmas and Easter), while pastas together with vegetables and their by-products constituted for almost all Vlahokerasiotes the basic sources of food.

Read more ...

From the Wash-Tubs and the Fulling Mills to the Laundromats[1]


Traditionally, the washing of clothes was done in areas close to the sources of water, like the private wells in the houses’ yards, public wells in the village, the little streams close to the village, the rivers/creeks used to irrigate the farm fields and at the water mills, which were fed by rivers with plenty of water. In cases where water from their own private well was briny and was not appropriate to create foam, the women carried water from the streams and the public wells close to their houses.

Read more ...

Vlahokerasiotes Wearing Traditional Dress[1]


The apparel of a local society, like all other material and non-material contents of a culture (e.g. customs, technology, language etc.) is a reflection of multiple historical influences, is always in a state of flux, and is an indicator of the place of origin, the background and the social status of the person wearing it. In the case of Greece, of crucial importance were the influences of classical Greece, the Byzantine Period, the Ottoman Empire, the Venetian Rule, the 1821 Revolution, and the Greek Orthodox Church. Naturally, every region within the country experienced differently the above influences. As a result, the outcome was different, depending upon the local, geographical, climatic, and cultural conditions.

Read more ...

provata.jpgWith the term “popular arts”, we are referring to creations which generally deal with traditional subjects and include a broad spectrum of arts such as (a) handicrafts (e.g. embroidery, spinning, weaving, ceramics and the chiseling of spoons, canes and shepherd’s staffs) and (b) the artistic expression (e.g. painting, music and hagiography). Examples of handicraft have been the subject of other thematic units and of the Third Part of the Monograph Vlahokerasia: History, Demography and Folklore by Angelos Bistolas et al. (See menu category “History – Traditions”). The present thematic unit focuses on Vlahokerasiotes,who have occupied themselves with poetic expression, music and hagiography. The creators are farmers, shepherds, teachers, businesspeople, chefs, housewives and students. Amongst them are persons-residents of Greece and omogeneis/immigrants.

Read more ...

     Γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1910 ως το τρίτο παιδί από τα εννέα παιδιά της οικογένειας του Ιωάννη και της Αγγελικής Ζάχου, στο χωριό Βλαχοκερασιά Αρκαδίας.
     Τελειώνοντας τις βασικές του σπουδές στο Δημοτικό και το Σχολαρχείο, φοίτησε στο  πενταετές Διδασκαλείο Τρίπολης, από το οποίο πήρε το πτυχίο του δημοδιδασκάλου με βαθμό άριστα.
     Πρωτοδιορίστηκε ως δάσκαλος στις 4 Μαρτίου 1930 στο μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο του χωριού Μέλισσα του νομού Ξάνθης. Εκεί και παντρεύτηκε το 1933.
     Με την κήρυξη του πολέμου το 1940 επιστρατεύτηκε και πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο εναντίον των Ιταλών εισβολέων ως υπαξιωματικός. Με την κατάρρευση του μετώπου, ύστερα από την εισβολή των Γερμανών, επέστρεψε στη Βλαχοκερασιά, μη μπορώντας να πάει στην οικογένειά του στη Θράκη, μια και ολόκληρη η περιοχή είχε παραχωρηθεί από τους Γερμανούς κατακτητές  στους συμμάχους τους Βούλγαρους. Έτσι στις 14.6.1941 αποσπάσθηκε ως δάσκαλος στο 3θέσιο Δημοτικό σχολείο της Βλαχοκερασιάς. 
     Την 1.6. 1945 επανήλθε στην οργανική του θέση στη Μέλισσα Ξάνθης, και στη οικογένειά του, όπου η γυναίκα του είχε αποκτήσει και το δεύτερό τους παιδί.

Read more ...

Σημείωμα για τον Πέτρο Ν. Πετρόπουλο και την Έκδοση Ποιημάτων του.


Γεννήθηκε στη Βλαχοκερασιά, Αρκαδίας, το 1906, το μεγαλύτερο από τα 5 επιζόντα παιδιά του Νικολάου Π. Πετρόπουλου και της Κωνσταντίνας Γ. Μπιστόλα Τα άλλα 4 αδέλφια κατά σειρά γεννήσεως ήταν ο Γιώργης (1909), ο Γιάννης (1916), ο Χρήστος (1921) και η Ευτυχία (1923). Λέμε «επιζόντα» γιατί η γιαγιά Κωνσταντίνα έκανε άλλα 2 παιδιά, τα οποία όμως δεν επέζησαν για διάφορους, άγνωστους σε μας λόγους.

Μετά τη γέννηση των δύο πρώτων παιδιών, του Πέτρου και του Γιώργη, ο πατέρας τους έφυγε για Αμερική (Πίτσμπουργκ)  ύστερα από πρόσκληση του αδελφού του Βασίλη, προφανώς για να προσκαλέσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, αφού πρώτα θα είχε ορθοποδήσει οικονομικά. Το όνειρο όμως δεν πραγματοποιήθηκε γιατί μεσολάβησαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι. Με Βασιλικό Διάταγμα διατάχθηκε επιστράτευση των εφέδρων ομογενών. Στην περίπτωση άρνησης απειλούνταν με φυλάκιση και μόνιμη απαγόρευση επιστροφής στην πατρίδα[1]. Έτσι το 1912 ο πατέρας του, και παππούς μας Νικόλας επέστρεψε για να πολεμήσει στους Βαλκανικούς πολέμους αλλά και για λόγους οικογενειακούς.[2] Ο παππούς υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό, στο σύνταγμα του πυροβολικού, έως τo 1916.

Read more ...

aggeliki_apostolopoulou.jpgΞεκίνησα μαθήματα πιάνου στα έξι (6) μου χρόνια, όταν με πήγε ο πατέρας μου στο Έναυλο Ωδείο στο Μαρούσι να «γνωριστώ» με τη μουσική! Εκεί λοιπόν ξεκίνησα να ανακαλύπτω τη μαγεία της μουσικής και να μαθαίνω σιγά - σιγά τις νότες. Παρακολούθησα θεωρητικά μαθήματα, όπως σολφέζ και θεωρία της μουσικής. Μεγαλώνοντας συνέχισα τις σπουδές στη μουσική στο Αττικό Ωδείο Αθηνών και στην πορεία στο Εθνικό Ωδείο. Παρακολούθησα μαθήματα αρμονίας, μορφολογίας, χορωδίας, ιστορίας της μουσικής, φωνητικής, ενώ παράλληλα συνέχισα τις σπουδές στο πιάνο. Από πολύ μικρή ηλικία αγαπούσα το τραγούδι και έτσι δεν άργησα να ασχοληθώ με αυτό επαγγελματικά. Ξεκίνησα να τραγουδάω γύρω στα 21 μου και συνεχίζω μέχρι τώρα με την ίδια αγάπη και τον ίδιο σεβασμό απέναντι σε αυτό που αγαπώ και με γεμίζει. Στη μαθητική μου πορεία «συνεργάστηκα» με πολλούς καθηγητές μουσικής που με βοήθησαν όλοι πολύ, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Το σίγουρο είναι πως η μουσική είναι ένα δύσκολο μονοπάτι που μαγεύει πολλούς, αλλά απαιτεί ατελείωτες ώρες μελέτης και αγάπης. Είναι πολύ όμορφο να αγαπάς αυτό που κάνεις και ακόμα πιο όμορφο να μπορείς να κάνεις δουλειά αυτό που αγαπάς.

Read more ...

giorgos_apostolopoulos.jpg«Τα χρώσταγα στη Βλαχοκερασιά»

Ο Γιώργος Αποστολόπουλος γεννήθηκε στη Βλαχοκερασιά από αγροτική οικογένεια, παιδί του Παναγιώτη Αποστολόπουλου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1949 στη διάρκεια του Εμφυλίου και όταν βαφτίστηκε πήρε το όνομα του σκοτωμένου στην Κατοχή θείου του, αδελφού της μάνας του, Γεωργίου Λάγκα.

Από μικρός ενδιαφερόταν για τη μουσική που τον συνέπαιρνε. « Όταν ήμουν στο χωριό μικρός, περνούσαν οι πραματευτές με την κόρνα που έβαζαν δισκάκια και μαγευόμουν με τα τραγούδια, που τα μάθαινα όλα απέξω», θυμάται ο ίδιος. Φαίνεται ότι υπήρχε η προδιάθεση, αφού και ο παππούς του ο Μιχάλης στην Καλτεζιά χτυπούσε το νταούλι, που το μετέφερε η γιαγιά του στα πανηγύρια, αλλά και η μητέρα του τραγουδούσε ωραία στα χωράφια που θέριζαν, τρυγούσαν κτλ. και έτσι είχε ακούσματα.

Read more ...