ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΛΑΧΟΚΕΡΑΣΙΑΣ

Ας μεθύσουμε από τη μέθη τους, ας πάρουμε δύναμη από την πίστη τους. Για να μπορέσουμε ολοκληρωτικά και απόλυτα να κατανοήσουμε τη βαθειά, την καίρια και τελεσίδικη σημασία της πατρίδας.

 

Παναγιώτης Νικολ. Κωτσιόπουλος

 Γεννήθηκε στη Βλαχοκερασιά το Φεβρουάριο του 1908 και ήταν ο μικρότερος από τα οκτώ παιδιά του Νικολάου και της Βασιλικής Μπίκουλα. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο Βλαχοκερασιάς και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο της Τρίπολης.

 Τα χρόνια ήταν δύσκολα αλλά η θέλησή του να προχωρήσει ήταν μεγάλη. Το πρώτο του επάγγελμα, ήταν τοπογράφος μετά κατετάγη στη χωροφυλακή για να αποφοιτήσει μετά από λίγα χρόνια από την Σχολή Αξιωματικών. Ταυτόχρονα ολοκληρώνει τις σπουδές και αποφοιτά από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

  Ήταν παντρεμένος με την Τιτίκα το γένος Ηλία Τζανετάκη με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Την Αθανασία, τον Νίκο και την Λιάνα-Βασιλική.

  Υπήρξε αδελφικός φίλος αείμνηστου πρωθυπουργού Ιωάννου Μεταξά πραγματοποιώντας επισκέψεις μυστικές στην Βουλγαρία και Αλβανία που σκοπό είχαν την εθνική και πατριωτική ωφέλεια και ασφάλεια της Ελλάδας και γι’ αυτό και παρασημοφορήθηκε. Ο πόλεμος του ’40 τον βρίσκει να πολεμά στην πρώτη γραμμή, όπου διακρίνεται για τον ηρωισμό και το θάρρος του.             

   Μετά την γερμανική εισβολή και την κατάρρευση του μετώπου πάλι στην πρώτη γραμμή της Αντίστασης ενάντια στον κατακτητή. Η μεγάλη του αντιστασιακή δράση αναγνωρίζεται και για αυτό συνοδεύει στη Μέση Ανατολή πολλούς επιφανείς πολιτικούς άνδρες, όπως τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Τσάτσο, και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλου κ.α.

  Ο Παναγιώτης Κωτσιόπουλος δεν ξεχώριζε μόνο για το θάρρος του και τον ηρωισμό του, αλλά κυρίως για τα αισθήματα αλτρουισμού και αγάπης προς την πατρίδα και τον άνθρωπο που τον διέκριναν σε όλη την μετέπειτα ζωή του.

  Δυστυχώς το Ελληνικό κράτος ως ανταμοιβή των υπηρεσιών που προσέφερε στην πατρίδα τον μεταθέτει στη Δράμα! Εν συνεχεία υποβάλει την παραίτηση του από την χωροφυλακή για να αποστρατευτεί με το βαθμό του Ταγματάρχη.

  Αναγκάζεται και φεύγει για την Αυστραλία, όπου ζούσαν πολλοί συγγενείς του σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Μετά από τρία χρόνια παραμονής του εκεί επιστρέφει στην Ελλάδα έτοιμος για ένα νέο ξεκίνημα. Εργάζεται στην Τράπεζα Ελλάδος και ταυτόχρονα στην εταιρία Υδάτων (ΟΥΛΕΝ), ενώ παράλληλα ανοίγει και Δικηγορικό Γραφείο.

 Στην νέα πορεία του δε παύει να είναι αλτρουιστής και στέκεται δίπλα σε πολλούς συμπατριώτες μας. Η μοίρα όμως στάθηκε πολύ σκληρή μαζί του.

 Το πρώτο οδυνηρό χτύπημα το δέχτηκε με το χαμό του γιού του σε ηλικία μόλις πέντε ετών. Επίσης, έχασε νωρίς την σύζυγο του Τιτίκα και λίγο πριν πεθάνει δέχτηκε και το τελευταίο βαρύ χτύπημα με το χαμό της κόρης του Λιάνας.

  Η αναφορά στην προσωπικότητα και το έργο του Παναγιώτη Νικ. Κωτσιόπουλου δεν αποτελεί μόνο μία ελάχιστη φόρου τιμής στο πρόσωπο του, αλλά αποτελεί πρότυπο προς μίμηση και παραδειγματισμό για εμάς και για τις επόμενες γενιές που μέσα σε δύσκολες περιόδους η παράδοση, τα ήθη και έθιμα μας, η Αρετή και το ήθος μας και πάνω από όλα η ΠΑΤΡΙΔΑ, η ΘΡΗΣΚΕΙΑ και η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ κλονίζονται.

   Γι’ αυτό έχουμε χρέος όλοι μας και προπαντός όσοι τον γνωρίσαμε ας να διατηρήσουμε άσβηστη την φλόγα της μνήμης του για παραδειγματισμό.

Ελευθέριος Α. Σουρλάς και Μαρία Κοπίτα

«Φωνή της Βλαχοκερασιάς» Σεπτ.-Δεκ. 2018