ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΛΑΧΟΚΕΡΑΣΙΑΣ

ekklisia.jpgΟι εκκλησίες έχουν διαδραματίσει ένα σπουδαίο ρόλο για τους Βλαχοκερασιώτες, είτε ως χώροι λατρείας, είτε ως χώροι τέλεσης των μυστηρίων, είτε ως χώροι για γιορτασμούς, πανηγύρια και ανανέωση δεσμών συγγένειας και φιλίας. Έτσι, και συχνά με την επικουρία των ομογενών μας χτίστηκαν και στη συνέχεια ανακαινίστηκαν η εκκλησία/μητρόπολης, «Κοίμησης της Θεοτόκου», στο κέντρο του χωριού καθώς και πολυάριθμα εξωκλήσια (Άι Γιώργης, Άγιοι Απόστολοι, Άγιος Νικόλαος/Άγιοι Θεόδωροι, Άι Λιας, Παναγίτσα, Άγιος Κωνσταντίνος, Άι Γιάννης, Αγία Ειρήνη, Άγιος Θανάσης και Άγιος Ευθύμιος). Όπως ήταν φυσικό, ο μεγαλύτερος εικονικός χώρος στο Ψηφιακό Μουσείο Βλαχοκερασιάς αφιερώθηκε στην μητρόπολη της Βλαχοκερασιάς, έργο βασικά των ομογενών μας από το Πίτσμπουργκ. Εκεί τελούνται οι κυριακάτικες λειτουργίες, τα περισσότερα μυστήρια και γιορτάζονται οι σημαντικότερες γιορτές της Ορθοδοξίας (π.χ. Χριστούγεννα, Πάσχα, Κοίμησης της Θεοτόκου κτλ.)

Περισσότερα...

dimarxeio.jpg

Διαχρονικά, η Βλαχοκερασιά, όπως και άλλα χωριά της χώρας, έχει υποστεί πολυάριθμες διοικητικές μεταβολές. Για μια επισκόπηση των διοικητικών μεταβολών κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, ο/η ενδιαφερόμενος/η παραπέμπεται στη σύντομη ιστορία της Βλαχοκερασιάς που συνέγραψε ο δάσκαλος και πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου Βλαχοκερασιωτών Αττικής, Άγγελος Μπιστόλας, με τους συνεργάτες του. Σημειωτέον ότι το πόνημα αυτό περιλαμβάνει και λίστα των Προέδρωνημάρχων μετά το 1935 καθώς και τους προβληματισμούς για την ονομασία του χωριού. Ο επισκέπτης καλείται να ανατρέξει στο Δεύτερο Μέρος "Δημογραφικές και Διοικητικές Μεταβολές") της μονογραφιάς Βλαχοκεραια: Ιστορικά, Δημογραφικά και Λαογραφικά Στοιχεία του Άγγελου Μπιστόλα και συνεργατών. Συνεπώς, στην παρούσα ενότητα δεν θα επαναλάβουμε τις λεπτομέρειες για τις διοικητικές μεταβολές. Όμως θα πρέπει να αιτιολογήσουμε γιατί η παρούσα ενότητα φέρει το τίτλο «κοινοτικές και δημοτικές δράσεις».

Περισσότερα...

sxoleio s[1]Το καθεστώς που καθόριζε το σύστημα και τη διάρθρωση της εκπαίδευσης μέχρι το 1895 ήταν αυτό του Όθωνα[2], με τετρατάξιο Δημοτικό, τριτάξιο Ελληνικό Σχολείο (ή Σχολαρχείο) και τριτάξιο / τετρατάξιο Γυμνάσιο. Μετά από μια σειρά νόμων (1895, 1913 και 1929) η βασική εκπαίδευση (Δημοτικό και Γυμνάσιο) μετεξελίχτηκε σε 6τάξιο Δημοτικό και 6τάξιο Γυμνάσιο/Λύκειο[3].

Περισσότερα...

 «Ο Προφήτης Ηλίας» - Ιστορικό και Δράσεις

syll

Στην “απογραφή” των απανταχού Βλαχοκερασιωτών (1988-1992) που έγινε υπό την αιγίδα του Συλλόγου Βλαχοκερασιωτών Αττικής (Σ.Β.Α.) διαπιστώθηκε ότι το 42% των Βλαχοκερασιωτών ζούσαν στην Αττική[1]. Προφανώς, διαχρονικά η Αθήνα, με τη συγκέντρωση ανθρώπων, υπηρεσιών και βιομηχανικών μονάδων στην ευρύτερη περιοχή, λειτούργησε ως ένας εναλλακτικός τόπος προορισμού και αποκατάστασης για Βλαχοκερασιώτες (και γενικότερα Πελοποννησίους) που επεδίωκαν να γλιτώσουν από τη σκληρή αγροτική ζωή και δεν κατάφεραν ή δεν επιθυμούσαν να μεταναστεύσουν προς τις υπερπόντιες χώρες (ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία) τις δεκαετίες 1900-1950.

Περισσότερα...

«Η Φωνή του Χωριού μας» και τα “Βλαχοκερασιώτικα Χρονικά»

a.bistolas-aponomi.jpg
Ο Νομάρχης Αρκαδίας κ. Π. Γιαννόπουλος και ο Βουλευτής κ. Δ. Κωστόπουλος απονέμουν τιμητική πλακέτα στον Πρόεδρο του Συλλόγου Βλαχοκερασιωτών Αττικής και εκδότη της «Φωνής του Χωριού μας» Άγγελο Ε. Μπιστόλα (Πηγή: «Η ΦτΧ μας», Απρίλιος - Ιούνιος 2002).

Ο Σύλλογος Βλαχοκερασιωτών Αττικής «ο Προφήτης Ηλίας» εξέδιδε επί σειρά ετών τις εφημερίδες «Τα Βλαχοκερασιώτικα Χρονικά» (1966-1967) και «Η Φωνή του Χωριού μας» (1984-2008) που αποτελούσαν ένα σημαντικό συνδετικό κρίκο μεταξύ των απανταχού Βλαχοκερασιωτών. Το σύνολο των φύλλων της «Φωνής του Χωριού μας» και ένα μικρό μέρος των φύλλων των «Βλαχοκερασιώτικων Χρονικών» βρίσκονται στο προσωπικό αρχείο του Άγγελου Μπιστόλα, o οποίος για τις ανάγκες του Ψηφιακού Μουσείου Βλαχοκερασιάς το μετέτρεψε ιδίοις εξόδοις σε ηλεκτρονικό, ώστε να έχει πρόσβαση σε αυτό όποιος συμπατριώτης μας θα επιθυμούσε να ρίξει μια ματιά. Το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικτυακής επισκεψιμότητας θα είναι ουσιώδες στο βαθμό που θα ενημερώσει τους νεότερους και θα βοηθήσει τους παλαιότερους στην ανάκληση αναμνήσεων από αγαπημένα πρόσωπα, συναισθήματα και τόπους[1].

Περισσότερα...

alogo-s.jpgΣε προηγούμενες θεματικές ενότητες καλύψαμε τις δραστηριότητες συλλόγων Βλαχοκερασιωτών στην περιοχή της Αττικής και στη διασπορά. Η παρούσα ενότητα ασχολείται με τους συλλόγους με έδρα τη Βλαχοκερασιά, επιχειρώντας μια ιστορική προσέγγιση. Ο πρώτος αναγνωρισμένος Σύλλογος με έδρα τη Βλαχοκερασιά, ήταν η «Αδελφότης Βλαχοκερασιωτών, Η Μανθυρέα», η οποία συστάθηκε το 1920, σύμφωνα με το καταστατικό που είχε στο αρχείο του ο Άγγελος Μπιστόλας.

Περισσότερα...

plaka-omogeneis.jpgΜπορούμε να διακρίνουμε δύο ρεύματα Βλαχοκερασιωτών μεταναστών κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, το πρωτοπόρο (1880-1920) και το νεότερο ρεύμα (1950-1970). Το πρωτοπόρο ρεύμα είχε ως τόπο προορισμού τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και ειδικότερα την πολιτεία της Πενσυλβανίας και την πόλη του Πίτσμπουργκ.  Το νεότερο ρεύμα είχε ως προορισμό τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και τον Καναδά.

Περισσότερα...

Μια Χειρονομία Ευγνωμοσύνης

evergetes.jpgΘεωρητικά, ο όρος «ευεργέτης» μπορεί να περιλαμβάνει άτομα/συλλόγους/ιδρύματα, που έχουν, με κάποιο τρόπο, ωφελήσει, υλικά και/ή ηθικά, κάποια κοινότητα ή κοινωνική ομάδα. Στην περίπτωσή μας εννοούμε ευεργέτες ανεξάρτητα από τον τόπο καταγωγής ή διαμονής τους, και ανεξάρτητα από το εάν έχουν αποβιώσει ή είναι εν ζωή. Οι ευεργέτες μπορεί να είναι ελλαδίτες και ομογενείς Βλαχοκερασιώτες καθώς και μη Βλαχοκερασιώτες.

Περισσότερα...

 vibosΑρχιεπίσκοπος Μαντινείας και Κυνουρίας 1869-1903
 
  O κατά κόσμον, Θεμιστοκλής Βίμπος, εγγενήθη στην  Αθήνα την 10ην Σεπτεμβρίου 1832.
Εφοίτησε εις την κατά τους χρόνους εκείνους ιδρυθείσαν Ριζάρειον Ιερατικήν Σχολήν και ακολούθως απεστάλη υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως εις την Ρωσία ένθα φοίτησε εις την Θεολογικήν Ακαδημίαν του Κιέβου πρώτον και εις την τοιαύτην της Πετρουπόλεως ακολούθως. Εκ της Πετρουπόλεως μετέβη εις την  Λειψίαν  εν τη οποία εσπούδασε την Εβραϊκήν γλώσσαν και ειδικεύθη εις την Ερμηνευτικήν Θεολογίαν.
 
    Το έτος 1860 διωρίσθη Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου  Αθηνών και το έτος 1866 εισήλθεν  εις τας τάξεις του Ιερού Κλήρου χειροτονηθείς Διάκονος και Ιερεύς.
 
    Την 25ην Ιανουαρίου 1869 εχειροτονήθη Αρχιεπίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Μαντινείας και Κυνουρίας. Η χειροτονία του εγένετο εν τω Ιερώ Ναώ της Αγίας Ειρήνης συλλειτουργούντος και του γέροντος Ιερέως πατρός του. Εφημερίδα  της εποχής γράφει : «.πόσον είδομεν ευφραινόμενον και αγαλλόμενον τον Πρεσβύτερον Σπυρίδωνα Βίμπον, όστις ως απλούς Ιερεύς συνέπραττε κατά την Ιεροτελεστίαν της χειροτονίας του πρωτοτόκου υιού του εις Αρχιεπίσκοπον Μαντινείας και Κυνουρίας.».
 
    Ο Θεόκλητος Βίμπος διεκρίθη τόσον δια την μόρφωσίν του όσον και δια την πολυποίκιλον και πολύπλευρον δράσιν του και εγένετο μια Ιεραρχική φυσιογνωμία, η οποία κατέλαβεν εξέχουσαν θέσιν εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος.
 
    Απεβίωσε εν Αθήναις την 30ην Δεκεμβρίου 1903.
 
 
zeppos-old.jpgΜια Ζωή Γεμάτη Δράση.
 
Γεννημένος το 1924 στη Βλαχοκερασιά, Αρκαδίας, ο Γιάννης Ζέππος είναι ένα από τα 9 παιδιά (7 αγόρια και 2 κορίτσια) του Δημοσθένη Ζέππου και της Μαγδαληνής, το γένος Ηλία Κατσαφάνα.
 
Ο Γιάννης τελείωσε το δημοτικό σχολείο και 2 τάξεις του Γυμνασίου. Διέκοψε τις περαιτέρω σπουδές του για να βοηθήσει τον πατέρα του στο «Γύφτικο» (σιδεράδικο) και στη φύλαξη των αιγοπροβάτων (15 γίδες και 12 πρόβατα) που ο πατέρας του είχε πάρει προίκα από τους Κατσαφανέους.  Τα πρόβατα στη συνέχεια έγιναν 120.
 
Όντας ο πρεσβύτερους γιος από μια πολύτεκνη οικογένεια απηλλάγη από τη στρατιωτική θητεία. 

Περισσότερα...

a.katsafana

 Η Κατσαφάνα Αγγελική γεννήθηκε στη Βλαχοκερασιά, κόρη του Γεωργίου Κατσαφάνα και της Μαγδαληνής Κοντογιάννη. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ανελλιπώς ως καθηγήτρια σε σχολεία της ΔευτεροβάθμιαςEκπαίδευσης, καταθέτοντας όλες τις δυνάμεις της για τη στήριξη του Δημόσιου σχολείου, προσπαθώντας να μεγιστοποιήσει τα ωφέλιμα αποτελέσματά του για όλα τα παιδιά της πατρίδας μας.

 Υπηρέτησε και στο Γυμνάσιο Βλαχοκερασιάς, έχοντας για μεγάλο διάστημα τη διεύθυνση του σχολείου. Αγωνίστηκε να γίνει το Σχολείο, στα θρανία του οποίου είχε μάθει γράμματα και η ίδια, κοιτίδα πολιτισμού για την ευρύτερη περιοχή και να καταστεί όχι μόνο χώρος μάθησης αλλά και ελκυστική εστία ανθρωπιστικής αγωγής. Διοργάνωσε πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων υψηλού επιπέδου, ιδιαίτερα θεατρικών παραστάσεων, προβάλλοντας τις παραδόσεις του τόπου, την Ιστορία και άλλα σημαντικά θέματα.

 Αισθάνθηκε χρέος να παλέψει και μέσα από το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, προσπαθώντας να φανεί αντάξια της μεγάλης εμπιστοσύνης των συμπολιτών της που για τέσσερις συνεχόμενες τετραετίες την ανέδειξαν δημοτική σύμβουλο, για να τους εκπροσωπήσει. Ανέλαβε και τα καθήκοντα του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και την αποζημίωσή της από αυτό το αξίωμα την διέθεσε, κυρίως μέσω του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, υπέρ κοινωφελών δημοτικών έργων και δράσεων Συλλόγων του Δήμου Σκιρίτιδας.

 Έχει αρθογραφήσει σε αρκετά έντυπα και για τρία χρόνια είναι διευθύντρια της εφημερίδας «Η Φωνή της Βλαχοκερασιάς», στοχεύοντας να είναι το ενωτικό δημιουργικό βήμα των Βλαχοκερασιωτών. Αποφασιστική είναι και η συμβολή της στη συγκέντρωση στοιχείων για το ψηφιακό λαογραφικό μουσείο συμβάλλοντας στη διάσωση της Ιστορίας της περιοχής.

Κατοικεί στη Βλαχοκερασιά, είναι παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο Μπρούσαλη και έχει τρεις κόρες.

Αγγελική Κατσαφάνα
25/07/2016

 

kontogiannis-s.jpgΟ βασικός χορηγός του μνημείου
        
 Γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής, το 1942, στη Βλαχοκερασιά, παιδί του Γρηγορίου και της Κωνσταντίνας Κοντο-γιάννη και αδελφός του Κώστα του «καπετάνιου» και του Ναπολέοντα. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο χωριό του και συνέχισε τη φοίτησή του σε Γυμνάσιο της Τρίπολης. Δούλευε με όρεξη στο μπακάλικο και στο κρεοπωλείο του πατέρα του, έχοντας όνειρο να ανοίξει δικό του μαγαζί. Εκεί απόκτησε τις πρώτες εμπειρίες σχετικά με το εμπόριο και "ξύπνησε" ακούγοντας ιστορίες συγχωριανών μας που έπιναν το κρασάκι τους, για να χαλαρώσουν το βράδυ σε παράπλευρο χώρο του μαγαζιού. Του άρεσε να πουλάει τα κατοσταράκια και να τα καταγράφει στο δευτέρι, για να καταμετρηθούν αργότερα.
 
Το 1965 μετά το στρατό δραστηριοποιήθηκε στην Αθήνα.  Άνοιξε μπακάλικο στη Δάφνη και  ρίχτηκε στον αγώνα μαζί με το Ναπολέοντα. Ήταν καλός έμπορος, επέδειξε μεγάλη εργατικότητα, δούλευε ασταμάτητα από το πρωί έως το βράδυ και πράγματι έκανε προκοπή. Αργότερα έγινε μέτοχος σε μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ και πρόεδρος στην εταιρεία Γαλαξίας. Ήταν σε όλους αγαπητός. Διακρίθηκε για το επιχειρηματικό του πνεύμα και την τιμιότητά του. Δεν ήθελε να του θίξεις υπάλληλο και βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη.
 
Αγαπούσε τη Βλαχοκερασιά και χαιρόταν τις συντροφιές των συγχωριανών του στα καφενεία, πάντα πρόθυμος να κεράσει τους πάντες. Αγαπητό στέκι του η καφετέρια του Σπύρου, λίγο πιο κάτω από το σπίτι του. Οραματιζόταν να γίνει η αποχέτευση στο χωριό, που τη θεωρούσε έργο υποδομής και είχε δεσμευτεί αν προχωρούσε το έργο να έδινε ένα μεγάλο ποσό. Δεν πρόλαβε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Έφυγε το 2011 πρόωρα από τη ζωή και το χωριό του.
 
Έγινε όμως ο βασικός χορηγός του ανδριάντα του καπετάν Γιάννακα στην είσοδο του χωριού. Χάρη και στη γενναία συνεισφορά του στήθηκε το μνημείο.
 
Υπήρξε θετική παρουσία στη ζωή, η απουσία του είναι αισθητή σε όλους μας.
 
Αγγελική Κατσαφάνα “Φωνή της Βλαχοκερασιάς», Φύλλο 2, Απρίλιος 2014, σ. 5
 

kopita.jpg

Η Μαρία Κοπίτα γεννήθηκε το 1981 από αγροτική  οικογένεια στη Βλαχοκερασιά  και ζει σε αυτήν μέχρι σήμερα.
 
Είναι κόρη του Βασιλείου και της Νικολέτας Κοπίτα. Φοίτησε μέχρι το 1996 στο Γυμνάσιο της  Βλαχοκερασιάς και αποφοίτησε το 1999 από το Γενικό Λύκειο Τεγέας. 
 
Το 2004 πήρε το πτυχίο της από τη Φιλοσοφική Σχολή  Ιωαννίνων και το 2015 το πτυχίο του μεταπτυχιακού στην Ηθική Φιλοσοφία  του Πανεπιστημίου Καλαμάτας.
 
Έχει επιμορφωθεί στην ειδική αγωγή και στη νοηματική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση στο ΑΠΘ.  Εργάζεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ως φιλόλογος από το 2004.
 
Είναι πρόεδρος στον τοπικό Σύλλογο Νέων Βλαχοκερασιάς από το 2004, μέλος του Τοπικού Συμβουλίου της Τοπικής Κοινότητας Βλαχοκερασιάς και μέλος της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής του Δήμου Τρίπολης από το 2014. 
 
Μάιος 2016

Ο Ευεργέτης της Βλαχοκερασιάς

i.kopitas.jpg

Φέτος για πρώτη χρονιά είχα την τιμή να επιλεχθώ, για να διδάξω την αγγλική γλώσσα στα παιδιά του χωριού μας, στο ίδρυμα που έχει δημιουργηθεί χάρη στη δωρεά χρημάτων ενός από τους ομογενείς μας στην Αμερική.
 
Η πρώτη σκέψη και επιθυμία μου ήταν να μάθω για τον άνθρωπο εκείνο που με γενναιοδωρία και ανιδιοτέλεια προσέφερε μέρος των χρημάτων του με σκοπό τη μόρφωση και την εκπαίδευση των παιδιών που ζουν στη γενέτειρά του. Θεώρησα τουλάχιστον ιεροσυλία το να μην γνωρίζουμε όλοι εμείς το πρόσωπο, τη ζωή και το έργο αυτού του ανθρώπου. Οι πληροφορίες ωστόσο που είχα για αυτόν ήταν λιγοστές.
Έτσι ένα απόγευμα επισκέφθηκα την κυρία Βασιλική, σύζυγο του αδερφού του Αλέξανδρου, για να μάθω περισσότερα. Με υποδέχθηκε με θέρμη και ζεστασιά. Με εμφανή συγκίνηση και νοσταλγία άρχισε να μου μιλά για τον κουνιάδο της, Ιωάννη Κοπίτα. "Όταν ήταν μικρός δεν ήθελε να μάθει γράμματα, ήθελε να φτιάξει ένα κοπάδι πρόβατα", μου είπε και χαμογέλασε. Όπως φάνηκε ωστόσο η ζωή είχε άλλα σχέδια για αυτόν, έτσι στα είκοσι του χρόνια έφυγε με προορισμό το Lancaster.
Δούλεψε εκεί σε ένα εστιατόριο ενός ομογενή, του κύριου Μιχαλόπουλου. Ύστερα με παρότρυνση ενός συγγενή του άνοιξε ένα Super Market. Παράλληλα αγόραζε σταδιακά οικόπεδα στο κέντρο της πόλης με σκοπό να τα εκμεταλλευτεί ως χώρους στάθμευσης, κίνηση που αποδείχθηκε προσοδοφόρα. Είχε τετράγωνο μυαλό, ήταν ιδιαίτερα ευφυής, και γνώριζε πώς να επενδύσει τα χρήματά του σωστά, για να αυξήσει την περιουσία του. Ήταν επίσης τίμιος και πολύ εργατικός. Παράλληλα με τις υπόλοιπες δραστηριότητες του αγόραζε μετοχές που του απέφεραν πολλά οικονομικά οφέλη. Ποτέ δεν ξέχασε τον τόπο του. Πάντα ήθελε να βοηθάει. Έχει κάνει πολλές δωρεές σε εκκλησίες του χωριού μας και έχει βοηθήσει πολλούς συγχωριανούς μας. Γύρισε στην πατρίδα στα ενενήντα έξι του χρόνια. Έχοντας ασθενήσει αρκετές φορές από κρυολογήματα και πνευμονία, ταλαιπωρημένος πια αρκετά, άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα, όπου και φιλοξενούταν από τον αδελφό του Αλέξανδρο και την σύζυγό του Βασιλική.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Στο τέλος της συζήτησής μας η κυρία Βασιλική με πήρε μια ζεστή αγκαλιά και με δάκρυα στα μάτια μου είπε πως ο κουνιάδος της υπήρξε άνθρωπος δημιουργικός, οραματιστής που νοιαζόταν για το κοινό καλό και όφελος. Εγώ δεν είχα τίποτα άλλο να προσθέσω, αφού οι πράξεις του μιλούσαν από μόνες τους.
 
Της ζήτησα μια φωτογραφία να την μεγεθύνω και να δείξω στα παιδιά του ιδρύματος, το πρόσωπο εκείνου, που διέθεσε τους κόπους μιας ζωής προς όφελος τους. 
 
Το ελάχιστο εξάλλου που οφείλουμε όλοι εμείς είναι σεβασμός στη μνήμη του και ευγνωμοσύνη. Προσωπικά θα ήθελα να ευχαριστή¬σω τον κύριο Γεώργιο Σκούφη για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε, καθώς και τους γονείς των παιδιών για την έμπρακτη στήριξή τους.
 
Όλγα Νικητάκη
 
«Η Φωνή της Βλαχοκερασιάς», Έκδοση του Πολιτιστικού Συλλόγου Βλαχοκερασιάς», Αριθμ. Φύλλου 1, 3ο Τετράμηνο 2013, σ. 9
σπυριδων_κοτσιναςΟ Σπυρίδων Κώτσινας του Χρήστου και της Παναγιώτας το γένος Μάνδρου γεννήθηκε το 1909 στη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας όπου περάτωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση του (Δημοτικό). Στη συνέχεια εισήχθη πρώτος στο Γυμνάσιο Σπάρτης απ’ όπου απεφοίτησε αριστούχος. Φοίτησε στην Υγειονομική Σχολή της Αθήνας (νυν Σχολή Δημόσιας Υγείας) και παίρνοντας το πτυχίο του τοποθετήθηκε εις το Κέντρο Υγείας Σερρών ως Επόπτης Εξυγιάνσεως.
 
Πριν τον πόλεμο του 1940 μετετέθη στην Θεσσαλονίκη όπου φοίτησε στο Foundation of Near East διακρινόμενος για τις επιδόσεις του τόσο στην θεωρία όσο και στην πράξη. Έλαβε μέρος εις το Αλβανικό Έπος του 1940 υπηρετώντας ως έφεδρος αξιωματικός. 
 
Μετά το τέλος του πολέμου, μετατίθεται στην Καλαμάτα όπου πολιτογραφήθηκε Καλαματιανός αφού ενυμφεύθη την αξιαγάπητη Παναγιώτα (Τίτσα) Παπαδοπούλου και παρέμεινε έως το 1963-4 υπηρετώντας εις το Υγειονομικό Κέντρο ως Προϊστάμενος αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις για το ήθος, τον ακέραιο χαρακτήρα και την καλοσύνη του, τόσο εις τους συνεργάτες  του όσο και στην κοινωνία της Καλαμάτας. Το 1964 ερχόμενος στην Αθήνα, υπηρέτησε εις το Υγειονομικό Κέντρο Βύρωνος και στη συνέχεια εις το Υγειονομικό Κέντρο Αθηνών. 
 
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του διακρίθηκε ως Προϊστάμενος διαφόρων Υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας, μετέχοντας εις Διοικητικά Συμβούλια νοσοκομείων, παιδικών σταθμών, επιτροπές κ.α., εμπνέοντας εις τους υφισταμένους μα και στους ανωτέρους, την αγάπη, το σεβασμό και την εκτίμηση για την ευρυμάθεια, την αμεροληψία και τις αρετές που συνέθεταν  τον αδαμάντινο χαρακτήρα του. 
Δίδαξε την Δημόσια Υγεία στις Στρατιωτικές Σχολές και τις Σχολές Αστυνομίας και Χωροφυλακής. 
 
Τελειώνοντας ευδοκίμως την υπαλληλική του καριέρα στην Αθήνα κατέχοντας σωρεία ευφήμων μνειών που του απενεμήθηκαν από την πολιτεία ως ελάχιστη αναγνώριση για το έργο του, ασχολήθηκε με τα κοινωνικά και ειδικότερα με τον αγαπημένο του Σύλλογο Βλαχοκερασιωτών διατελώντας περισσότερο της δεκαετίας Πρόεδρος των εν Αθήναις πατριωτών. Ως πρόεδρος του Συλλόγου υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος, οργανώνοντας συνεστιάσεις, επισκέψεις εις το αγαπημένο του χωριό καθώς και την διάδοση εις τα πέρατα του κόσμου της εφημερίδας που εξέδιδε «Η φωνή του Χωριού μας». Παράλληλα φρόντιζε και για την οικονομική ενίσχυση της Εκκλησίας του χωριού από τις ενισχύσεις των απανταχού Βλαχοκερασιωτών. Κύριο μέλημα του ήταν η επίλυση των προβλημάτων του χωριού μεσολαβώντας εις την Κεντρική Εξουσία δια τούτο.
 
Υπήρξε ο πολυαγαπημένος πατέρας για τις δύο κόρες του Αγγελικής (Κικής) Κώτσινα –Παπασταθοπούλου συζ. του ιατρού καρδιολόγου Κωνσταντίνου Παπασταθόπουλου και της Χαρίκλειας (Χάρις) Κώτσινα-Σγουρέα συζ. του ιατρού ακτινολόγου Ιωάννου Σγουρέα καθώς και αξιολάτρευτος παππούς για τα τέσσερα εγγόνια του Πέγκυ, Λήδα, Ιάσων και Δανάη. 
 
Απεβίωσε το Νοέμβριο του 1995 βυθίζοντας στην θλίψη τους δικούς του ανθρώπους και τους φίλους του. Ο Σπυρίδων Κώτσινας θα μείνει πάντα ζωντανός στην καρδιά και στη μνήμη μας.
5/7/2016
 
Δείγμα έργου: